آیا ازدواج موقت این است که ما به جوان ها بگوییم چون نمی توانند خرج عروسی را بدهند یا چون نمی توانند خانه اجاره کنند فعلا به طور موقت ازدواج کنند یا مثلا بروند سراغ بیوه زن ها، یا اینکه در جامعه چه کسی حاضر است دخترش یا خواهرش را بدهد تا فعلا صیغه موقت پسرها باشد. اصلا طرح این قضیه به این معنا تناسبی با فرهنگ جامعه ما ندارد یا حداقل الان متناسب نیست. ما باید مفهوم ازدواج را مطرح کنیم، در زمان پیامبر خیلی ها زوج داشتند و یک روز در کنار زوجشان بودند ولی مثلا شش ماده دیگر در صحرا بودند؛ خیلی از زن و شوهرها هستند که ازدواج کرده اند ولی آقا سه ماه، چهار ماه یا شش ماه در کنار همسرش حضور ندارد، یا اصلا همدیگر را هفته ای یکبار می بینند، من می گویم که اگر دو جوان که هر دو دانشجو هستند؛ یعنی هیچ کاری به غیر از تحصیل ندارند، عیب ندارد، هر کس از نظر فرکی و تمکن فکری قابلیت داشت و بلوغ جنسی را تجربه کرده و شخصیت سالم، صالح و خوبی دارد، بلوغ عقلانی و کفایت عاطفی دارد و قدرت تمییز و تشخیص و احساس مسئولیت و تعهد اجتماعی دارند این دو باید زوج خود را اتخاب کنند؛ اعم از اینکه پول دارند یا ندارند، شغل دارند یا دارند، محصل هستند یا نیستند، وقتی چنین شخصی همسرش را انتخاب کرد می تواند به طور دایم عقد بشوند و بعد برای ازدواج زمان تعیین کنند.
