در فصل اول قانون مذکور چنین آمده است:
کلیات:
ماده 1- اقدامات تأمینی عبارتند از تدابیری که دادگاه برای جلوگیری از تکرار جرم (جنحه و جنایت) درباره مجرمین خطرناک اتخاذ می کند.
توضیحاتی در ارتباط با متن قانون:
1- مجازات نبودن اقدامات تأمینی: اقدامات تامینی از نظر قانون مجازات ایران، مجازات محسوب نمی شوند؛ زیرا همان طوری که از تعریف آن استفاده می شود، دادگاه برای جلوگیری از تکرار جرم تدابیری را به کار می برد که مجرم مرتکب جرم نشود، ثنویت مجازات و تدبیر تأمینی، مورد قبول عموم واقع شده، بنابراین لازم است که صفات مشخصه هر کی توضیح داده شود.
دکتر عبدالحسین علی آبادی چنین بیان می کند؛ 1- چون مجازات، نتیجه نقض یکی از قوانین اخلاقی و سوءاستفاده از آزادی است، عنوان تنبیه را دارد و به واسطه تحمیل درد بر مجرم موجب رنج کشیدن او می شود، در صورتی که هدف تدبیر تامینی رنج دادن مجرم نیست.