ایران به عنوان یک کشور باستانی برخوردار از تاریخی کهن، آثار و ابنیه تاریخی فراوانی دارد که همواره مورد طمع بیگانگان و عوامل داخلی آنها بوده است.
اوج این تهاجمات علیه آثار تاریخی و فرهنگی ایران در دوران قاجاریه مشاهده می شود. از جمله، در سال 1900 م، امتیاز انجام حفاری های باستان شناسی رسما به موجب قراردادی به دولت فرانسه واگذار شد و کنترل اشیای مکشوفه آنان توسط مأموران ایرانی حتی در داخل خاک ایران ممنوع گشت و شخصی به نام «مورگان» در راستای اجرای این قرارداد به ایران اعزام شد. به موجب همین قرارداد، لوح سنگی «قانون حمورابی» ضمن کاوش های شهر شوش کشف و به موزه «لوور» پاریس انتقال داده شد.
حتی گفته می شود که تنها در سال 1357 (آخرین سال حیات رژیم پهلوی) سی گروه کارشناس از کشورهای مختلف غربی به کاوش در ایران مشغول بوده اند. پس از پیروزی انقلاب نیز مواردی متعددی از خرید و فروش و قاچاق قطعه های تاریخی و فرهنگی کشف شد.