دیوان کشور عالی ترین مرجع قضایی است و طبق اصل 161 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بر اجرای صحیح قوانین نظارت عالیه دارد. نظارت دیوان کشور در زمینه اجرای قوانین از نوع نظارت استصوابی است، نه اطلاعی. این وظیفه را دیوان کشور بر طبق قوانین و از طریق بررسی آرا و احکام صادر شده از دادگاه ها و مراجع قضایی و غیر قضایی انجام می دهد.
این مرجع عالی دارای شعب متعددی است که از این شعب، حسب ارجاع ریاست شعبه اول که ریاست دیوان کشور نیز بر عهده دارد تعدادی به بررسی آرای دادگاه ها و مراجع قضایی و دعاوی مدنی می پردازند و تعدادی دیگر آرای صادر شده در مورد مسائل کیفری را بررسی می کنند.
هیأت عمومی از ارکان دیوان عالی کشور است و با تشکیل جلساتی به مسائل و موضوعات حقوقی و کیفری مورد اختلاف شعب دیوان عالی کشور و دادگاه ها رسیدگی و رأی صادر می کند. هیأت عمومی براساس مقررات در مواردی به درخواست ریاست دیوان کشور و در مواردی به درخواست دادستان کل کشور تشکیل می شود. موارد تشکیل جلسات هیأت عمومی و ترتیب تشکیل آن را قانون تعیین می کند. آرای صادر شده به وسیله هیأت عمومی دیوان عالی کشور با توجه به مقررات قانونی و جهات تشکیل هیأت مزبور یا عنوان «وحدت رویه» دارند یا «اصراری» محسوب می شوند.