مقدمه:
هنگامی که یک رابطه تعهدآمیز بین دو یا چند شخص برقرار می گردد، انجام تعهد مهمترین شاخص این رابطه است که در تعهدات مالی از محل اموال و دارایی شخص مدیون انجام می پذیرد؛ آنچه که منبع تعهدپذیری وی دانسته شده و در انعقاد معاملات، عامل ایجاد اعتماد و اطمینان در طرف مقابل محسوب می شود. اما برخی از بدهکاران با قصد فرار از دین اقدام به انتقال اموال خود به دیگری نموده و از این طریق نه تنها به تضییع حق طلبکار اقدام می کنند، بلکه سلامت روابط حقوقی را نیز دچار تزلزل می نمایند. در این مقاله سعی شده برخورد قانون مدنی با این موضوع در دو وهله قانونگذاری مورد نقد و تحلیل قرار گرفته و ماهیت این گونه معاملات تبیین و تشریح گردد.
