از جمله خطرناکترین جرایم، جرایم علیه میراث فرهنگی. تاریخی می باشد؛ زیرا موضوع جرم در اینجا شاهکارهایی هستند که بازگوکننده فرهنگ و تمدن یک ملت در طول تاریخ می باشند. قانون مجازات اسلامی، فصل نهم خود را تحت عنوان «تخریب اموال فرهنگی . تاریخی» به این موضوع اختصاص داده است. ضمن آنکه نباید از سعی و کوشش قانونگذار در این زمینه غافل شد، باید گفت که اشکالات عدیده ای بر مواد فصل مذکور وارد است و برخی اعمال نیز پیش بینی نشده است که واقعیات جامعه شناختی حکایت از جرم دانستن آن به طور خاص دارد. هدف در این نوشتار آن بوده که ضمن بیان تعارضات نقایص و کاستیها، قانونی مناسب و در جهت حمایت از این آثار ÷یشنهاد شود. به هر صورت باید گفت که، جرایم مذکور که علی الاصول و بر مبنای قواعد حقوقی و فقهی باید در زمره جرایم عمومی و غیرقابل گذشت باشند، در قانون مجازات اسلامی (ماده 727) در زمره جرایم خصوصی قرار داده شده اند. از طرف دیگر به نظر می رسد که ماده (569)، مباشرت معنوی در جرم را مطرح نموده است و مقصود از حریم در ماده (560)، اراضی و املاک ÷یرامون آثار تاریخی است و مقصود از عبارت «... آثار مذکور در این ماده ...» نیز آثار ثبت شده در فهرست آثار ملی است و وجه ممیزه تخریب در این ماده، از ماده (558) در غیرعمد بودن و عمد بودن است. ضمن آ«که هرگاه قصد مرتکب از تخریب، مرمت و تعمیر و ... باشد، عمل وی از شمول ماده (558) خارج می شود.