آنچه مسلم واضح است، این است که طبع زندگی اجتماعی بشر مستلزم برخورد و تصادم اندیشه ها، گفتار و کردار و منافع خصوصی افراد جامع است و این پدیده ها بعضا منشاء وقوع بزخی اعمال مجرمانه می شوند، به طوری که دلیل وقوع جرم را اجتماعی زیستن انسان می دانند. دسته ای از این جرایم با توسل به ابزار و امکانات مادی (عنف مادی) و دسته ای دیگر به وسیله زبان یا قلم صورت می گیرد که جرایم نوع دوم موجب مصدوم شدن شخصیت و حیثیت و شرافت افراد جامعه می گردد. بحث ما در این مقال، شامل آن دسته از جرایمی است که ضرر آن عاید شخصیت معنوی فرد می گردد؛ یعنی شخصی به وسیله نوشته و گفتار و یا حتی اعمال و کردار خود مرتکب اعمال مجرمانه ای علیه شخصیت معنوی دیگر می شود و بحث ما اختصاصا پیرامون دو وصف کیفری افترا و توهین بوده که به مطالعه احکام و شرایط آن در حقوق موضوعه ایران به شرح مباحث آتی می پردازد.
