روند تلاشهای بینالمللی برای مقابله با تروریسم: قدیمیترین اصل بینالمللی برای برخورد با تروریسم "استرداد یا محاکمه" است که توسط هوگو گروسیوس، در کتاب جنگ و صلح (1631) تشریح گردیده و متعاقباً به طور نسبی در هر معاهده یا قرارداد بینالمللی مربوط به برخورد با تروریسم بین کشورها درج شده است. جامعة بینالمللی پس از سالها مشاهدة اقدامات خشنی که تروریستی خوانده میشد بالاخره در 16 نوامبر 1927.م، در این خصوص معاهدهای تهیه کرد که البته هیچگاه لازمالاجرا نشد. در خلال دهة 1930.م، شش کنفرانس در اروپا توسط دفتر تدوین حقوق کیفری (BUCL) برگزار شد که سه کنفرانس تمرکز بر تروریسم داشت. در اجلاسهای مزبور تروریسم به عنوان تهدیدی نسبت به امنیت دسته جمعی تلقی گردید.(20) در دهم دسامبر 1934.م، شورای جامعه ملل به اتفاق آرا، قطعنامهای گذراند که در آن آمده بود: "وظیفه هر کشور است که نه تشویق کند و نه اجازه دهد در سرزمینش هرگونه فعالیت تروریستی با هدف سیاسی انجام پذیرد." همچنین تأکید شده بود که همة کشورها میبایست تمام توان خویش را در جهت جلوگیری و منع اقدامات دارای این ماهیت بهکار گیرند و در اینخصوص به سایر کشورها مساعدت نمایند.
