تأسیس “تعهد به فعل ثالث” درحقوق اغلب کشورها از گذشته مورد توجه بوده است. در حقوق ایران که متأثر از فقه اسلامی و حقوق فرانسه است، به این موضوع توجه کافی نشده و موضوع کاملاً مورد بررسی قرار نگرفته؛ و ما در این تحقیق بهطورخلاصه به بررسی آن میپردازیم. بهطورکلی، وقتی دو نفر قراردادی منعقد میکنند، آثار این قرارداد مطابق اصل نسبی بودن قراردادها، متوجه طرفین متعاقدین میشود. اما آیا متعاقدین میتوانند قصد کنند که آثار قرارداد متوجه شخص ثالث یا اشخاص خارج از قرارداد شود؟ مفهوم “تعهد به فعل ثالث” و عناصر تشکیل دهنده آن چیست؟ آیا پس از ایجاد و تعهد بین دو نفر، طرفین میتوانند الزامات ناشی از تعهد را بر شخص ثالث تحمیل نمایند یا اینکه رضایت شخص ثالث در انتقال الزامات، امری ضروری است؟ این تعهد چه آثاری برای طرفین قرارداد و ثالث دارد و کاربرد آن در عالم حقوق و روابط اجتماعی چیست؟ آیا تعهد به فعل ثالث مطابق قواعد عمومی قراردادهاست یا خلاف اصل است؟ این تعهد در مقایسه با تأسیسات حقوقی دیگر چگونه قابل ارزیابی است ؟ قانونگذار ایران و برخی کشورها چه جایگاهی را برای این نوع تأسیس حقوقی قائل شدهاند؟
