اعاده حیثیت در قوانین و مقررات، در دو معنا بهکار رفته است. معنای اول آن، معنایی غیرحقوقی و عبارت است از: ترمیم حیثیت از دسترفته شخص، و معنای دوم آن دربردارنده مفهوم یک تأسیس حقوقی است. هدف این تأسیس، ابراز اغماض و رأفت قانونگذار نسبت به شخصی است که مجازات مورد حکم را تحمل کرده و بعداً از خود رفتار شایسته نشان داده است. قانون مجازات عمومی 1352، احکام صریح و روشنی درخصوص اعاده حیثیت داشت؛ ولی از زمان تصویب قانون راجع به مجازات اسلامی (1361) تا تصویب ماده (62) مکرر قانون مجازات اسلامی (1377)، در این زمینه خلاء قانونی وجود داشت. هرچند ماده (62) مکرر ق.م.ا، تا حدی این نهاد حقوقی را احیا کرد، ولی بهلحاظ اینکه در تصویب این ماده، جوانب امر ملاحظه نشد و دقت لازم به کار نرفت، دارای ایرادهای فراوانی است. در این مقاله، ماده مذکور مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته و با بیان ایرادهای آن، راهحل ارائه شده است.
