نخستین قانون موضوعه و مصوب در زمینه حقوق جزا در ژاپن “ قانون جزایی سال 1907” میباشد. قوانین جداگانه و ویژهای نیز که به جرایم خاصی مربوط میشوند، و معمولاً تحت عنوان “قوانین کیفری خاص” جای میگیرند، وجود دارند. ازقبیل قانون مربوط به جرایم جنحه و خلاف، قانون جلوگیری از اقدامات خرابکارانه (که بهمنظور واژگون نمودن حکومت صورت میگیرند)، مقررات کنترل مواد محترقه و آتشزا و قانون مبارزه با هواپیما ربایی.(1) علاوهبر آن، تعدادی قوانین اداری وجود دارد که مجازاتها و تنبیهاتی را برای نقض مقررات اداری پیشبینی نموده است. ازجمله قانون مربوط به جلوگیری از آلودگی هوا، و قانون کارمندان دولت.(2) قانون تجارت و قانون مقابله با انحصار نیز دارای مقررات جزایی هستند. همچنین قانون جلوگیری از رقابت ناعادلانه، در سال 1998.م، بهمنظور مجازات اشخاصی که به مأموران کشور بیگانه رشوه میدهند، اصلاح گردید. قانون جزا به دو بخش عمومی و اختصاصی تقسیم میگردد. بخش عمومی، اصول کلی و مفاهیم اساسی حقوق جزا را مقرر مینماید؛ مانند قصد (عنصر معنوی جرم)، غفلت و مسامحه، شروع به جرم، شریک یا معاون جرم و غیره.(3) بخش دوم، جرایم اختصاصی را فهرست مینماید.(4) قواعد کلی، در بخش عمومی قانون جزا مطرح میگردد که بر قوانین کیفری خاص نیز اعمال میگردد. قانون جزایی کنونی به قانون سال 1907.م، بازمیگردد. اولین مجموعة جزایی مبسوط و مفصل، مجموعة مقررات “شین ریتسو کوریو”(5) بود که بعد از سقوط امپراطوری “شوگان توکوگاوا”(6) (1867)، در سال 1869 وضع گردید. این مجموعة قانونی عمدتاً متأثر از قوانین دو سلسله امپراطوری چین به نامهای “مینگ و چینگ”(7) بود. علاوهبر آنکه متأثر از قانون “شوگان توکوگاوا” نیز بوده است، بهوسیله قانون “کاری کیریتسو”(8) در سال 1876.م، تکمیل گردید.
