قبل از تصویب قانون بهکارگیری سلاح توسط نیروهای مسلح در موارد ضروری در تاریخ 18/10/73، قانون منسجم و یکپارچهای در این مورد وجود نداشته و قوانین زیر مورد عمل و استفاده نیروهای مسلح در این خصوص بوده است: الف) موارد قانونی استعمال اسلحه توسط مأمورین از قانون تشکیل ایالات و ولایات و دستورالعمل حکام موضوع قسمت دوم مقررات منضم به ماده (226) قانون مزبور در باب استعمال اسلحه توسط مأمورین ضبطیه،(1) نظمیه،(2) قراسوران،(3) مصوب 24 ذیعقده 1325 قمری که موارد قانونی استعمال اسلحه در مواقع عادی، که شامل 3 ماده و موارد قانونی استعمال اسلحه در مواقع غیرعادی شامل یک ماده بوده است: موارد قانونی استعمال اسلحه در مواقع عادی در موارد زیر احصا گردیده بود: اول: بهجهت مدافعه شخصی خود از کسی که با اسلحه به آنها حمله بیاورد. دوم: به جهت مدافعه شخص خود از یک یا چند نفر که بدون اسلحه حمله میآورند، ولی اوضاع و احوال طوری باشد که بدون استعمال اسلحه، مدافعه شخصی امکان نداشته باشد. سوم: در صورتیکه مأمورین ضبطیه و نظمیه و قراسوران ببینند که یک یا چند نفر مورد حمله واقع شدهاند و جان آنها در خطر است. چهارم: در صورتیکه جانی یا مقصری را که عمال ضبطیه و غیره میخواهند توقیف نمایند، اقداماتی نمایند که در مورد اول و دوم این ماده مذکور است و جان عمال ضبطیه در مخاطره باشد. پنجم: در مواردی که محبوسی از حبس فرار نماید و در تعقیب و توقیف اقداماتی نماید که در مورد اول و دوم این ماده مذکور است. موارد قانونی استعمال اسلحه در مواقع غیرعادی بهشرح زیر است: در مواردی که دستهای از عمال ضبطیه و نظمیه و قراسوران برای اطفاء(4) نایره(5) شورش احضار میشوند.
