افراد هر جامعه برای رفتار مطلوب و نامطلوب یکدیگر تصورات ویژهای دارند؛ چه آنکه امور مورد احترام غالب افراد جامعه را ارزش محسوب میکنند، حال چه منشأ آنها عرفی باشد یا دینی. در جامعه کنونی، مسئله فساد اخلاقی، افکار عده بسیاری را متوجه خود نموده است. در جامعه ایران، ازدواج یکی ار ارزشهای مقدس برای مردم این دیار محسوب میگردد. شاید صداقت و راستگویی زوجین در مورد گذشته خود قبل از ازدواج، برای خیلی از افراد امری پذیرفته شده است؛ زیرا کتمان این واقعیت و نهایتاً احراز آنها توسط طرف مقابل، میتواند برای مخفیکنندگان آن، مسئولیت قانونی و برای طرف دیگر، حقوقی از قبیل شکایت کیفری و حتی فسخ نکاح را بهوجود آورد. یکی از این موجبات مسئولیت قانونی خصوصاً برای بانوان (که موضوع بحث این مقالهاند) دوشیزه یا عفیفه معرفیکردن خود به خواستگاران ازدواج با آنهاست. زیرا بانوانی هستندکه قبل از ازدواج به سبب ارتکاب اعمال منافی عفت از قبیل زنا یا روابط نامشروع، حسب مورد صفت دوشیزه بودن (بهعلت ازاله بکارت) یا عفیفهبودن خود را از دست داده و قصد داشته باشند با توسل به عملیات واهی و دروغین، خواستگاران خود را فریب و نهایتاً راضی به ازدواج با خود نمایند. واقعشدن ازدواج از طرق فوق از دو جهت قابل بررسی است: یکی اینکه از جهت حق فسخی که ممکن است با لحاظ شرایط قانونی، برای زوج بهوجود آید، و دیگری مسئولیت کیفری زوجه است که به تبع آن، تعقیب و مجازات او را درپی خواهد داشت.
