افزایش تلفات جانی ناشی از حوادث رانندگی در جادهها در سالهای اخیر بهعوامل متعددی بستگی داشته و دارد. فوت روزانه بیش از 60 نفر و سالانه حدود /900/21 نفر کهاین ارقام همواره رو به افزایش است، آمار تأسف باری است؛ اگر تعداد مجروحان کلی و جزیی حوادث رانندگی را نیز در طول یک سال در نظر بگیریم و آثار و نتایج ناشی از فوت و جرح در حوادث رانندگی را مدنظر قرار دهیم قطعاً شاهد عمق فاجعه انسانی و اجتماعی و اقتصادی بیشتری خواهیم بود. در هرصورت شرایط فعلی یک همت همه جانبه را طلب میکند تا حداقل از افزایش این آمار جلوگیری شود. گرچه نگارنده چندان اعتقادی همانند بسیاری از اهل فن و کارشناسان فعلی به نقش بیشتر رانندگان در ایجاد و بروز حوادث رانندگی ندارد و عوامل بسیاری دیگر از قبیل کمبود و نواقص راهها، ضعف آموزش و اعطای مجوزهای رانندگی به وسایط نقلیه موتوری زمینی توسط مراجع ذیصلاح و .... را مؤثردر تخلف ارتکابی رانندگان میداند، لیکن به عامل انسانی (راننده) جهت پیشگیری از تشدید خسارتهای ناشی از تصادفات رانندگی اعتقاد دارد. در جادهای که تا چند سال گذشته در اثر کم بودن عرض و دو طرفه بودن و شلوغی تردد حداقل در هر بیستوچهار ساعت یک تصادف منجر به فوت یا جرح رخ میداد، با احداث جادهای جدید و دولاین مجزا جهت رفت و برگشت وسایط نقلیه بهرغم شلوغتر شدن مسیر و افزایش سرعت بهطور میانگین هرماه شاهد بروز یک تصادف منجر به فوت و یا جرح میباشیم. بنابراین، آیا میتوان راننده را عامل مهم و اساسی در ارتکاب جرایم رانندگی و کاهش شدید بعضی از تخلفات حادثهساز مانند سبقت غیرمجاز شناخت؟! رانندگان و سرنشینان اتومبیلها چنانچه ازکمربند ایمنی در حین رانندگی استفاده نمایند و همچنین راکبین و سرنشینان موتور سیکلتها نیز از کلاه ایمنی استفاده کنند قطعاً موجب کاهش فوت و جراحات در اثر حوادث رانندگی خواهدشد و توجه به این امر از سوی رانندگان یک ضرورت اجتنابناپذیر خواهدبود.
