مترجم- دانشجوی دوره دکترای حقوق جزای بین المللی دانشگاه پواتیه فرانسه
چکیده
دادگاه کیفری بینالمللی یوگسلاوی سابق(2) با قطعنامه شماره 827 شورای امنیت (سازمان ملل متحد) در 25 مه 1993.م، ایجاد شد. در واقع این قطعنامه واکنش مراجع بینالمللی نسبت به آنچه که از دو سال قبل در منطقه یوگسلاوی میگذشت محسوب میشود. قتل عام، اخراج و انتقال اجباری تودههای مردم با هدف پاکسازی قومی، اعمالی هستند که ناسیونالیتهای (ملیگراهای) صرب ابتدا در کرواتی و سپس در بوسنی و هرزهگوین (قبل از حوادث سالهای 1998 و 1999.م _ کوزوو) که جزء مناطق تعیین شده برای ساکنین غیر صرب بود، مبادرت کردند. پس از ماه اکتبر سال 1992.م، "تا دوز مازوو یک" لهستانی(3)، گزارشگر ویژه کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد ضمن یک گزارش در خصوص «پاکسازی قومی بهعنوان هدف جنگ» این عمل را به شدت محکوم میکند. کمی بعد در ماه مه 1994.م، شورای امنیت از نتایج گزارش ارجاع شده (در پنج جلد) به کمیسیونی متشکل از کارشناسان به ریاست "شریف بسیونی"(4) مصری که بیان میدارد: «افعال پاکسازی قومی توسط گروههای منزوی یا باندهای مهار شده ارتکاب نیافته» مطلع میشود. همه چیز برای آشکار ساختن یک قصد و یک نظام دهی، همچنانکه برخی برنامهریزیها و هماهنگی از طرف مقامات بلند پایه نشان می دهند، دست به دست هم میدهند. این اعمال بلافاصله توسط مرتکبانش به عنوان آنچه که ناشی از انجام وظایف میهنپرستانه میباشد مورد ستایش قرار گرفت. (که البته باید گفت) این عوامل نیز همانند سایر عللنشان از وجودعنصر مدیریت ما فوق دارد!
