به منظور دست یابی به تعریف کودک باید ابتدا آن را از حیث واژهشناسی معنا کرد: (Infant) یا (Child)رایج ترین واژه هایی هستند که در زبان انگلیسی درباره کودک به کار برده می شود و منظور از آن کسی است که در زیر سن بلوغ قرار دارد و بویژه در رابطه با اشخاص دیگری که والدین او محسوب می گردند. در زبان عربی به کودک، صبی، صغیر و طفل گفته شده و در لغت فارسی، کودک به معنای کوچک و همچنین فرزندی که به حد بلوغ نرسیده اعم از اینکه پسر باشد یا دختر استعمال شده است. در اصطلاح حقوقی،کودک یا صغیر به کسی گفته می شود که از نظر سن به نمو جسمی و روحی لازم برای زندگی اجتماعی نرسیده باشد. در تمامی نظامهای مختلف حقوقی جهان، کودک به جهت اینکه از نظر بدنی و فکری ناکامل بوده و قوه درک و تشخیص را فاقد است و قادر به انجام امور خود نبوده، از تصرف در اموال خود ممنوع می باشد و دیگران امور او را تصدی و اداره می نمایند تا اینکه در جریان رشد خود به مرحله ای از تکامل می رسد که تغییراتی در وضع او از نظر جسمی و روانی حادث می گردد که در عرف به آن مرحله بلوغ می گویند که همان بلوغ طبیعی است. رسیدن کودک به این مرحله از حیات خود، در نقاط مختلف جهان یکسان نیست؛ عواملی مانند چگونگی زیست، وراثت، تغذیه و عوامل محیطی اثر مستقیم در زندگی کودک داشته و موجب بلوغ زودرس طفل و یا دیرهنگام آن می گردند و چون کودکان یکسان به مرحله بلوغ نمی رسند، حقوقدانان را در دستیابی به سن معینی به عنوان سن بلوغ کودکان با مشکل مواجه می سازند؛ پس در جهت رفع این مشکل در اغلب کشورها الزاماً سن معینی را برای کودکان به عنوان زمان بلوغ صرف می نمایند.
