اتانازیا (1) از نظر لغوی به معنای مرگِ شیرین است، و اصطلاحاً به مرگی گفته میشود که نسبت به بیماری ناعلاج صورت میگیرد. تاریخچه اتانازیا به یونان باستان برمیگردد، همانطور که این واژه، ترم یونانی Eu وthanasie است. اتانازیا در قرن 20 وارد دوره جدیدی شده است، بهطوریکه در اکثر کشورها، انجمنهای اتانازیا، در همین قرن و مخصوصاً دهه 30، ایجاد شدهاند. مسئلهای که هنوز مخالفان و موافقان کلاسیک خود را حفظ کرده است. و گویا در این مسیر موافقان گوی را از رقیب ربودهاند و با آنکه مخالفان قدرتمندی در زمینههای فلسفه، پزشکی و حقوق دارند در سالهای اخیر لوایحی را به تصویب مجالس خود رساندهاند که تصور آن به ذهن مخالفان خطور نمیکرد. مخالفان اتانازیا، مخصوصاً مذهبیون آنقدر مخالفت با اتنازیا را بدیهی میدانند که در دلیل مخالفت خود، مسائل متعددی را پیش فرض بحث میگیرند و در مقابل، موافقان اتاناریا، به لحاظ وضعیت بیماران ناعلاج که در رنج غوطهور هستند، آنقدر در تلاش هستند که گویا اتانازیا حکم اخلاقی و وجدانی آنها است. به هرحال در کشورها، قانونگذاران هم از این تقابل دور نماندهاند و هریک جبههای را برگزیدهاند و به دفاع از نظرات و آرای خود به شکل مدون و قانونی پرداختهاند. در این جستار به بررسی این تقابلها میپردازیم و البته دور از ذهن هم نداشتهایم که مختصری از تاریخ فعالیتهای گروههای مؤثر در این کشورها را هم بیان کنیم. قبل از ورود به بحث ضروری به نظر میرسد که مفاهیمی را جهت روشن شدن زوایای مطالب بیان کنیم.
