بخش هفتم: اخراج اتباع بیگانه ( Deportation or Expulsion of Foreign nationals) هر دولت باید حق داشته باشد تبعه خارجهای را که اقامت او در کشور غیرمطلوب است اخراج کند. تنها تحدیدی که از نقطه نظر حقوق بینالملل ممکن است به آن وارد ساخت عبارت است از اینکه هیچ دولتی نباید کلیه اتباع خارجهای را که در خاک او مقیم هستند اخراج کند. تقریباً در تمام ممالک، قانونی محلی به دولت اجازه میدهد که هروقت مایل باشدتبعهی خارجهای را که اقامت او در داخل مملکت غیرمطلوب بهنظر میرسد، اخراج کند(22). البته هیچ دولتی نباید کلیه اتباع خارجه مقیم سرزمین خود را به یکباره اخراج کند. اخراج کلیه اتباع خارجه از کشورشان تزلزل دولت و اقدام خلاف مصالح بینالمللی همان کشور است. نه تنها دولت نباید تصمیم به اخراج جمعی اتباع بیگانه بگیرد، بلکه اخراج تمام اتباع یک کشور در یک زمان هم خلاف اصول حقوق عمومی بینالملل است؛ مگر در مواقع قطع روابط سیاسی و حالت جنگ که این نوع اقدامات را لامحاله بهدنبال دارد(23). به موجب ماده 13 قانون ورود و اقامت (اصلاحی 29/1/1336)برای حفظ امنیت و یا مصالح عمومی و یا به ملاحظات صحی تصمیمات ذیل را که ورود و اقامت یا خروج و عبور خارجیان را محدود یامشروط میکند، اتخاذ کند. الف ـ جلوگیری از کلیه یا قسمتی از مراودات سرحدی ب ـ منع توقف موقتی یا دائمی در بعضی از مناطق یا عبور از بعضی از مناطق ایران. ج ـ اتخاذ وسایل مخصوص نظارت نسبت به خارجیان درموارد فوقالعاده. د ـ خارجیانی که بدون داشتن اسناد لازم از راههای غیرمجاز به کشور وارد شده یا میشوند علاوه بر مجازات مقرر در قانون ورود و خروج اتباع خارجه مصوب 1310 بنا به پیشنهاد وزارت دفاع آنان را برای مدتی که از 5 سال تجاوز نکند به اقامت اجباری در محل معین کرده و یا این که آنها را از کشور اخراج کند(24).
