دادرسی

دادرسی

شرح قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح (تعرض به آسیب‌دیدگان، صدمه ناشی از سهل‌انگاری، ایجاد جو بدبینی) -قسمت سیزدهم

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
مدیرکل حقوقی سازمان قضایی ن.م
چکیده
 ماده (53): هر نظامی که حین انجام وظیفه مرتکب جرایم ذیل گردد، در هر مورد به حبس از شش ماه تا سه سال محکوم می شود:
الف - چنانچه نسبت به مجروح یا بیمار آزار روحی یا صدمه بدنی وارد کند.
ب – چنانچه اموال مجروح یا بیمار یا مرده­ای را تصاحب نماید.
چ – چنانچه نسبت به مجروحان یا اشخاصی که در معرض خطر جانی قرار دارند، در حالی که کمک رسانی از وظایف اوست، از کمک خودداری کند.
تبصره – در موارد فوق­الذکر، در صورتی که مورد از مصادیق قصاص یا دیه نیز باشد یا اموالی را تصاحب کرده باشد حسب مورد به قصاص، دیه یا استرداد اموال نیز محکوم می­گردد.
شرح ماده:
1- مرتکب جرم:کارکنان ستاد کل نیروهای مسلح، ارتش، سپاه، وزارت دفاع و سازمان­های وابسته به آن ها، کارکنان ناجا، کارکنان وظیفه و محصلان نیروهای مسلح و کسانی که به طور موقت و برابر مقررات استخدامی ن.م، از اعضای نیروهای مسلح محسوب می­شوند ممکن است به عنوان «هر نظامی» به عنوان مرتکب جرم موضوع این ماده، تحت تعقیب قرار گیرند.
2 – عنصر مادی جرم: رکن مادی بزه از سه جزء تشکیل شده است:
الف – ایراد صدمه بدنی یا روحی نسبت به مجروح یا بیمار
ب – تصاحب اموال مجروح یا بیمار یا فوت شده
ج – امتناع از کمک به مجروحان یا اشخاصی که در معرض خطرجانی قرار دارند.
مقررات این ماده در جهت حمایت از آسیب دیدگان و در راستای تعالیم حیات بخش فرهنگی و اخلاقی اسلام و با الهام از منابع فیاض و پویای فقه و هماهنگ با مفاد معاهدات و قراردادهای بین­المللی تدوین شده است.
برابر مقررات ماده (3) قرارداد 12 اوت 1949 کنفرانس سیاسی ژنو با موضوع بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران در نیروهای مسلح «هر گونه لطمه به حیات یا تمامیت بدنی، ایراد جرح، رفتار بی­رحمانه، شکنجه، آزار، و لطمه به حیثیت کسانی که مستقیماً در جنگ شرکت ندارند یا کسانی که به علت بیماری یا زخم یا اسارت یا هر علت دیگری قادر به جنگ نباشند، در هر زمان و هر مکان ممنوع است.»
همچنین برابر مفاد ماده (12) قرارداد موصوف «اعضای نیروهای مسلح و سایر افراد مشمول قرارداد که مجروح یا بیمار شوند، در همه احوال مورد احترام و حمایت قرار می­گیرند.»
در فصل هشتم آیین­نامه انضباطی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران مقررات حمایتی از مجروحان و آسیب دیدگان منطبق با مفاد «قرارداد ژنو» پیش­بینی شده است.
در ماده (72) آیین­نامه مزبور تصریح شده است که باکلیه ی اسیران و افرادی که در جنگ زخمی شده­اند و از کار می­افتند باید با انسانیت رفتار شود و در ماده (73) نیز آمده است که مجروحین، بیماران و مغروقین باید تحت مواظبت قرار گرفته و برای درمان آنان اقدام گردد.
در شرایط رزمی نیز هر عضوی از نیروهای مسلح وظیفه دارد که به مجروحان و آسیب دیدگان هم رزم خود کمک نماید. فلذا ایراد صدمه جسمی و روحی نسبت به مجروح یا بیمار و تصاحب اموال آنان و جان باختگان و یا خودداری از کمک به افرادی که در معرض خطر جانی قراردارند، نه تنها واجد وصف کیفری بوده و مشمول مقررات ماده (53) قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح می شود،بلکه عمل مرتکب به عنوان ارتکاب اعمال و رفتار برخلاف شئون نظامی موضوع بند (م) ماده (116) آیین­نامه انضباطی نیروهای مسلح تخلف انضباطی نیز محسوب می­شود.
3- هر چند که از لحاظ لغوی بیمار به معنای مریض، علیل، ناخوش، دردمند و ناتوان است(1) و از نظر پزشکی نیز به فردی گفته می­شود که در ساختار نرمال و یا عملکرد طبیعی بدن او اختلال و یا توقف ایجاد شود،(2) لیکن منظور از بیمار موضوع این ماده شخصی است که قدرت دفاع از جان یا مال خود را ندارد، فلذا صرف وجود یک عارضه جسمی و یا روحی در فرد مثل ناراحتی جزیی معده و یا افسردگی عادی و مانند آن را نمی­توان مشمول مقررات جزایی این ماده دانست. سابقه تقنینی موضوع گواه این نظر است، در ماده (35) قانون سابق مجازات جرایم نیروهای مسلح آمده بود که هر نظامی در ارتباط با خدمت نسبت به مجروح یا بیماری که قدرت دفاع از خود را ندارد آزار روحی یا صدمه بدنی وارد نماید... که در قانون جدید عبارت «قدرت دفاع از خود را ندارد» حذف شده است که به نظر نگارنده این تغییر به علت ایجاد شبهه و اختلاف استنباط و برداشت قضایی از موضوع در جهت مطلوب نبوده است.