فرار از خدمت کارکنان پایور در زمان صلح ( مواد 56 الی 58) ماده (56): ... اعضای ثابت نیروهای مسلح هر گاه در زمان صلح بیش از پانزده روز متوالی مرتکب غیبت شده و عذر موجهی نداشته باشند فراری محسوب و حسب مورد به مجازاتهای ذیل محکوم می شوند: الف – چنانچه شخصاً خود را معرفی نمایند به حبس از دو تا شش ماه یا محرومیت از ترفیع از سه تا شش ماه. ب – هر گاه دستگیر شوند به حبس از شش ماه تا دو سال یا محرومیت از ترفیع از شش ماه تا دو سال شرح ماده : 1- مرتکب جرم: بزه فراز از خدمت موضوع مواد (56 ) الی ( 58) قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مربوط به اعضای ثابت یا کارکنان پایور نیروهای مسلح می باشد. برابر مقررات ماده (21) قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران پرسنل ارتش عبارت اند از: الف ) تا در ثابت ب ) وظیفه ج ) پیمانی . ماده (6) قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران و ماده (9) قانون استخدام ناجا نیز مشابه قانون ارتش می باشند.(1) همچنین برابر مقررات ماده (22) قانون ارتش «کادر ثابت» به پرسنلی اطلاق می گردد که برای انجام خدمت مستمر در ارتش استخدام می شوند و عبارتند از : 1- نظامیان 2 – کارمندان3- محصلین نظامیان پرسنلی هستند که پس از طی آموزش لازم به یکی از درجات پیش بینی شده در این قانون نائل و از لباس و علائم نظامی استفاده می نمایند و منظور از کارمندان پرسنلی هستند که بر اساس مدارح تحصیلی و یا مهارت تجربی و تخصصی استخدام شده و بدون استفاده از درجات ، علائم و لباس نظامی به یکی از رتبه های پیش بینی شده در این قانون نائل می شوند(2). تعریف محصلین نیز در شرح ماده (75) از نظر خواهد گذشت. 2- موضوع جرم: موضوع جرم «فرار از خدمت» است، فرار از خدمت در زمان صلح و جنگ و درگیری های مسلحانه مقررات خاصی دارد که به تفکیک بیان خواهد شد، ضمن اینکه مقررات مشترک مربوط به «فرار از خدمت» در حالات مزبور در بخش سوم این فصل ذکر شده که در جای خود به تشریح آن خواهیم پرداخت. 3- رکن مادی بزه: عنصر مادی جرم فرار از خدمت موضوع این ماده « غیبت متوالی بیش از پانزده روز بدون عذر موجه» می باشد . در صورتی که غیبت پازنده (15) روز کامل و یا کمتر از آن باشد موضوع فاقد وصف مجرمانه بوده و باستناد بند (ه ) ماده (116) آیین نامه انضباطی نیروهای مسلح صرفاً تخلف انضباطی محسوب می شود. برابر قوانین استخدامی نیروهای مسلح «فراری» وضع پرسنلی است که مدت غیبت آنان در زمان صلح از 15 روز و در زمان جنگ از 5 روز تجاوز نماید.(3) 4- برابر مقررات ماده (76) قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح ، منظور از عذر موجه مندرج دراین قانون مواردی است از قبیل: الف ) بیماری مانع از حضور ب ) فوت همسر، پدر، مادر، برادر، خواهر و اولاد (در زمانی که عرفاً برای مراسم اولیه ضرورت دارد) و همچنین بیماری سخت یکی از آنان (در صورتی که مراقب دیگری نباشد و به مراقبت وی نیاز باشد.) ج) ابتلاء به حوادث بزرگ مانند حریق، سیل و زلزله د) در توقیف یا حسب بودن 5- برابر مقررات ماده (129) قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح « جرایمی که پس از اعلام رسمی خاتمه درگیری های مستقیم رزمی با دشمن و قبل از امضاء قرار داد صلح واقع می شود از نظر این قانون جرم در زمان صلح محسوب می گردد.» 6- از لحاظ مجازات، فراریان موضوع ماده (56) چنانچه شخصاً خود را معرفی نمایند به حبس از دو تا شش ماه یا محرومیت از ترفیع از سه تا شش ماه و در صورتی که دستگیر شوند به حبس از شش ماه تا دو سال یا محرومیت از ترفیع از شش ماه تا دو سال محکوم می شوند. 7- برابر مقررات بند (ه) ماده (9) قانون تجدیدنظر آراء دادگاه ها مصوب سال 72،در صورتی که حداکثر مجازات قانونی جرم، بیش از شش ماه حبس یا شلاق یا جزای نقدی بیش از یک میلیون ریال باشد، رأی دادگاه قابل تجدیدنظر می باشد، رأی صادر در هر مورد فراریان موضوع بند ( الف ) ماده (56) که شخصاً خود را معرفی می نمایند قطعی و غیر قابل تجدیدنظر است. 8- در صورتی که مرتکبین جرم موضوع ماده (56) به لحاظ برخورداری از کیفیات مخففه جرم مستحق تخفیف مجازات باشند دادگاه می تواند باستناد ماده 3 همین قانون مجازات حبس را تا یک سوم حداقل مجازات قانونی تخفیف دهد و یا آن را به کسر حقوق و مزایا به میزان 4/1 از شش ماه تا یک سال یا جزای نقدی از دو میلیون ریال تا بیست میلیون ریال یا محرومیت از ترفیع از سه ماه تا یک سال یا انفصال موقت از خدمت از سه ماه تا شش ماه یا منع اشتغال به خدمت در یک نقطه یا نقاط معین از شش ماه تا یک سال تبدیل نماید، همچنین مجازات محرومیت از ترفیع به استناد بند (د) ماده (7) تا نصف حداقل مجازات قانونی آن قابل تبدیل است.
