هلند کشوری است در اروپا با جمعیت حدود 16 میلیون نفر که در گستره ای به وسعت 41200 کیلومتر مربع زندگی می کنند و از این لحاظ یکی از متراکم ترین کشورهای دنیاست . تجارت و حمل و نقل، صنایع کلیدی هلند هستند به طوری که این کشور لقب «دروازه ی اروپا» را به خود گرفته است.(1) در این کشور فحشا تجارت قانونی و سودآوری است. ازدواج دو هم جنس قانونی است و « قتل از روی ترحم» یا اتونازی پذیرفته شده است.(2) اما سیاست این کشور در قبال مواد مخدر امروزه به صورت الگویی برای بسیاری از کشورها درآمده است. قصد ما تحلیل خلاصه ای از سیاست های اتخاذی این کشور در این خصوص می باشد: مشکل مواد مخدر در هلند سابقه ای طولانی به مانند کشور ما و دیگر کشورهای شرقی ندارد. قبل از سال 1970 اصولاً مشکلی به این نام در هلند وجود نداشت. تعداد معتادین بسیار محدود بود و فقط برخی هنرمندان از هروئین، کوکائین یا آمفتامین استفاده می کردند. در شهرهای بزرگ نظیر آمستردام استفاده از مواد افیونی به جامعه ی کوچک تری از چینی ها محدود می شد که در مکانی به نام «den» یا غار برای مصرف مواد افیونی گرد هم می آمدند (Hoekstra & Derks 1999).از این رو کشیدن مواد افیونی به عنوان یک معضل تلقی نمی شد و توجه چندانی را به خود جلب نمی کرد (Berridqe & Edward 1981).در حدود 1970 با ظهور «هیپی ها» و خرید مواد مخدر توسط این گروه ها از چینی ها استفاده از آمفتامین و متعاقب آن در 1972 هروئین شیوع پیدا کرد. تخمین های زیر توسط «لیو» در 1984 پیرامون رشد مصرف مواد مخدر در آمستردام ارائه شده است: در 1973 فقط 1500 مصرف کننده وجود داشت در 1974 این تعداد به یک باره به 5000 نفر بالغ شد؛ یعنی بیش از 3 برابر ولی این رشد؛ به سرعت توسط سیاست های دولت مهار شد به طوری که در 1984 تعداد مصرف کنندگان بین 8000 تا 10000 نفر تخمین زده می شد. بر اساس تخمین های plompو Rejineveldدر سال 1991 بین 000 11 تا 000 12 نفر مصرف کننده در آمستردام وجود داشت و حداکثر 000 24 نفر مصرف کننده در همین سال در کل هلند وجود داشته است(3)(Diessen,1991).
