جایگاه آیین دادرسی مدنی در بین رشته های مختلف علم حقوق بر کسی پوشیده نیست .
در حقیقت آئین دادرسی مدنی ضمانت اجرای حقوقی را برعهده دارد که در مقررات ماهوی برای اشخاص پیش بینی شده است؛ بنابراین هدف آن تضمین احقاق حقوق مزبور و استحکام بخشیدن به این حقوق است .
ایهرینگ ( Ihering ) برای نشان دادن اهمیت آیین دادرسی مدنی می گوید: « آیین دادرسی دشمن قسم خورده ی خودکامگی و خواهر توأمان آزادی است.(1) »
لذا باید پذیرفت که زدودن شهرت آئین دادرسی مدنی از اذهان عمومی هرگز ساده نخواهد بود؛ زیرا به « فرزند وحشتناک خانواده حقوقی » معروف و با نظام خشک و پیچیده خود ، تیول همیشگی اشخاصی محسوب می شود که از مقررات آن به عنوان حربه ای برای پیروزی در مواردی استفاده می کنند که در ماهیت بی حقند(2) .
در دادرسی های نوین سرعت در رسیدگی از خصایص مراجع رسیدگی موفق به شمار می آید و بدون شک هر تدبیری که بتواند سرعت در رسیدگی را با لحاظ دقت در آن بیفزاید، به اجرای عدالت کمک نموده است . در همین رابطه در این مقال سعی می گردد تا به قرار اناطه در آیین دارسی مدنی به عنوان یکی از قرارهای مهم ومسائل پیرامون آن از جمله؛
- تعریف قرار اناطه و رابطه آن با توقیف دادرسی ؛
- شرایط لازم برای صدور قرار اناطه ؛
- خواهان در دعوای موضوع ماده (19) ق.آ.دم؛
- ضمانت اجرای عدم رعایت شرایط مندرج در ماده (19) ق.آ.د.م؛
- مصادیق و موارد صدور قرار اناطه؛
پرداخته شود.
