یکی از فراگیرترین ابزار کنترل اجتماعی و ایجاد نظم و پیشگیری از وقوع جرم ، مجازات زندان است. زندان از چند جنبه باید مسئولیت تمامی نیازهای فرد از جمله تربیت جسمی ، قابلیت کاری ، رفتار روزمره او ، مشی اخلاقی و تمایل و استعدادهایش را بر عهده گیرد.کنش زندان می بایست بی وقفه باشد. زندان بیشتر از مدرسه ، کارگاه یا ارتش - که همواره متضمن نوعی تخصص بوده اند- تماماً انضباطی است.
افزایش بی رویه آمار زندانیان ، آثار و پیامدهای زیانباری از جنبه ی اجتماعی و اقتصادی بر دوش خانواده و دولت به جای می گذارد. نگهداری زندانیان علاوه بر داشتن هزینه های بالا، به دلیل عدم توانایی مسئولان در طبقه بندی و گزینش زندانیان بر حسب نوع جرم، سن ، مدت محکومیت و غیره سبب وارد آمدن ضربه به عنصر اساسی زندان یعنی زندانی است.
  فرض بر این است که زندان نرخ مجرمیت (Criminality) را پایین نمی آورد. می توان زندان ها را وسعت داد، به شمارشان افزود یا تغییرشان داد اما کمیت جرم ها و مجرمان نه تنها ثابت باقی می ماند بلکه افزایش می یابد . کسانی که زندان را ترک می کنند بیشتر از گذشته امکان بازگشت به آن جا را دارند.
جامعه شناسان بر این عقیده اند که زندان در اعاده حیثیت و بازگرداندن مجرم به جامعه توفیق
نداشته است.
تحلیل های نظری این مقاله که حاصل مطالعه کتابخانه ای و میدانی می باشد، تحلیل های نظری بر پایه داده هایی استوار گشته که ابزار غالب گردآوری اطلاعات آن، مصاحبه با زندانیان و خانواده های آن بوده است.