نظام های حقوقی از منابعی سرچشمه می گیرند که استناد به آن ها،قوانین حقوقی را شکل می دهد .همه شاخه های حقوق،کم وبیش از منابع مشابه تدوین یافته اند و تنها از لحاظ درجه ی اهمیت تفاوت دارند .در حقوق دیپلماتیک عرفی،حقوق بین الملل عمومی ورسوم اهمیت درجه یک دارند وپس از آن عهدنامه ها،قوانین داخلی،رویه های قضایی وعقاید علمای حقوق قرار دارد. حقوق دانان مسلمان با وجود اختلاف درباره منابع حقوق اسلام به طور عام ومنابع حقوق دیپلماتیک در اسلام به طور خاص،کتاب وسنت واجماع و عقل یا قیاس را از مهمترین ومشهورترین منابع حقوق اسلامی می دانند .با تعبیری تسامح آمیز می توان عرف واحکام حکومتی وقراردادها را نیز از منابع حقوق دیپلماتیک در اسلام محسوب داشت. در این پژوهش،بر اساس روش اسنادی^(1)[1] وتحلیل محتوی^(2)[2] و با استفاده از فن تحقیق کتابخانه ای مترصد بازخوانی منابع حقوق دیپلماتیک یعنی قرآن،سنت،اجماع،عقل یا قیاس،عرف،احکام حکومتی وقرارداهای بین المللی هستیم.