قسمت: بیست و هفتم [ارتشاء] ماده (118): هر نظامی برای انجام یا خودداری از انجام امری که از وظایف او یا یکی دیگر از کارکنان نیروهای مسلح است وجه یا مال یا سند پرداخت وجه یا تسلیم مالی را بلاعوض یا کمتر از قیمت معمول به هر عنوان قبول نماید اگر چه انجام یا خودداری از انجام امر برخلاف قانون نباشد در حکم مرتشی است و به ترتیب ذیل محکوم می شود:
الف) هرگاه قیمت مال یا وجه مأخوذ تا یک میلیون (000/000/1) ریال باشد به حبس از یک تا پنج سال و جزای نقدی معادل وجه یا قیمت مال مأخوذ و تنزیل یک درجه یا رتبه.
ب) هرگاه قیمت مال یا وجه مأخوذ بیش از یک میلیون (000/000/1) ریال تا ده میلیون (000/000/10) ریال باشد به حبس از دو تا ده سال و جزای نقدی معادل وجه یا قیمت مال مأخوذ و تنزیل دو درجه یا رتبه.
ج) هر گاه قیمت مال یا وجه مأخوذ بیش از ده میلیون (000/000/10) ریال باشد به حبس از سه تا پانزده سال و جزای نقدی معادل وجه یا قیمت مال مأخوذ و اخراج از نیروهای مسلح. شرح ماده:
1ـ موضوع ماده (118) قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح بزه «ارتشاء» است. «رشاء و ارتشاء» بدان جهت که باعث فساد در سیستم اداری و سلب اعتماد و اطمینان مردم نسبت به سلامت نظام اداری و اجرایی کشور می گردد و از آسیب های مهمی است که کارگزاران و دولت مردان را تهدید می نماید از جمله جرایم علیه آسایش عمومی محسوب می گردد. در دین مبین اسلام نیز عمل «رشاء و ارتشاء» تحت عنوان «اکل مال بباطل» مذموم و ناپسند قلمداد شده است. پیامبر گرامی و مکرم اسلام (ص) می فرمایند: «الراشی و المرتشی فی النار» یا «لعنته الله علی الراشی و المرتشی».
رشوه از «رشو» گرفته شده و در لغت به معنای چیزی است که برای ضایع کردن حقی یا انجام کاری برخلاف وظیفه و یا صادر نمودن حکمی بر خلاف حق و عدالت به فردی پرداخت می شود. این واژه به معنای کود و خاشاک نیز آمده است.(1) رشوه دهنده یا پرداخت کننده وجه یا مال را راشی و رشوه گیرنده یا دریافت کننده وجه یا مال را «مرتشی» و واسطه بین راشی و مرتشی را در مواردی که رشوه به طور غیر مستقیم پرداخت می شود، «رایش» می گویند.
