در قانون مدنی در مبحث «خسارات حاصله از عدم انجام تعهد» سخنی از تقصیر متعهد به میان نیامده و فقط از عهده شکنی گفتگو شده است. اثبات بی تقصیری متعهد نیز از مسؤولیت او نمی کاهد و او باید برای معافیت از مسؤولیت، دخالت حادثه خارجی را اثبات نماید. بدین جهت این سؤال مطرح می گردد که آیا در عهدشکنی، وجود تقصیر نیز لازم است یا این که صرف عدم انجام تعهد برای تحقق مسؤولیت کافی است؟ به اعتقاد برخی، مسؤولیت قراردادی، مسؤولیت محض یا مطلق است که توسط قانونگذار بر عهدشکن تمثیل گردیده و ارتباطی به تقصیر او ندارد به عبارت دیگر اثبات بی تقصیری او نیز این مسؤولیت را از بین نبرده بلکه اثبات قوه قاعده برای فرار از این مسؤولیت ضروری می باشد.(2)
برخی دیگر با این که در مرحلۀ ثبوت، صرف «عدم اجرای تعهد» را موجب مسؤولیت دانسته وب رای تقصیر اهمیتی قائل نیستند ولی در مرحلۀ اثبات، در تعهدات به وسیله، برای احراز عهدشکنی، اثبات تقصیر را ضروری می دانند.(3) ولی به نظر میر سد که تخلف از قرارداد، خود تقصیر بشمار می آید لیکن این تقصیر چهرۀ خاص داشته در قراردادها در عهدشکنی خلاصه می گردد. (مواد 278 و 614 و 63 قانون مدنی)