صداق یا مهریه در عین حال که از نظر شرعی و قانونی از ارکان عقد نکاح دائم محسوب نمی‌گردد ولی در عرف کنونی یکی از اصلی‌ترین مباحث نکاح قرار گرفته و تأثیر آن در شروع زندگی و ادامه آن به حدی است که نگاه همه مردم به موضوع مهریه جنبه شخصی پیدا کرده است ولی خواسته یا ناخواسته زوج به دنبال راهی است که در موقع لزوم بتواند به استناد آن از پرداخت مهریه فرار کند و زوجه به دنبال راهی است که در صورت نیاز در جهت وصول مهریه دچار مسائل و مشکلات دادگاهی نگردد. به هر تقدیر این طرز نگاه مردم و مشکلاتی که در اثر تعیین مهریه‌های زیاد به زندگی ها وارد شد مسئولین سازمان ثبت را به تکاپو واداشت تا بتوانند قدمی در جهت جلوگیری از اثرات مهریه‌های زیاد و زندگی بهتر زوجین بردارند. در همین زمینه در تاریخ 7/11/85 بخشنامه‌ای توسط ریاست محترم سازمان ثبت اسناد و املاک کل کشور صادر و به دفاتر ازدواج و طلاق ابلاغ گردید که جهت بررسی آثار آن ابتدا متن بخشنامه صادره را نگریسته سپس آثار وجود آن بیان می‌گردد.
متن بخشنامه: «سردفتران ازدواج مکلفند در موقع اجرای صیغه عقد و ثبت واقعه ازدواج در صورتی که زوجین در نحوه پرداخت مهریه بر عندالاستطاعت مالی زوج توافق نمایند به صورت شرط ضمن عقد درج و به امضای زوجین برسانند.»
در بخشنامه تصریح شده در صورت تقاضای زوجین سردفتران می‌توانند شرط مذکور را به عنوان شرط ضمن عقد قید نمایند و به این علت این است که بنا به قاعده اقدام و اصل اعتبار اراده این مهم صورت پذیرد به همین دلیل تمام مسائل و تبعات آن نیز مستقیماً متوجه زوجه می‌شود. با این وصف نیاز است حتماً زوجین مخصوصاً زوجه از آثار و تبعات این تصمیم آگاهی کامل داشته باشند لذا توصیه می‌گردد سردفتران ازدواج حتماً مسائل حقوقی آن را برای زوجین تفهیم نمایند سپس در صورت اصرار مبادرت به درج شرط مزبور نمایند. به همین منظور مختصری در خصوص تبعات این شرط در سه بخش شرعی، حقوقی و اجرایی بیان می گردد