در این مقاله به بررسی ابعاد و علل خودکشی سربازان پرداخته شده و رابطه این ابعاد با مسئولیت کیفری شخصیت حقوقی نیروهای مسلح مورد دقت و بررسی قرار داده شده است. با تفکیک این نکته مهم که مسئولیت کیفری شخصیت حقوقی در دو حوزه «جرایم تعزیری» و «دیات» با یکدیگر متفاوت بوده و مسئله خودکشی نیز مربوط به حوزه دیات می‌باشد؛ نهایتاً با جمع‌آوری مستندات قانونی و دکترین حقوقی این نتیجه اخذ شد که مسئولیت کیفری شخصیت حقوقی در مبحث دیات تابع ماده 143 از قانون مجازات اسلامی (1392) نبوده و تابع قواعد مربوط به مسئولیت مدنی و مسئله ضَمان می‌باشد. طبق ادله ابرازی در خصوص خودکشی سرباز و بررسی مسئولیت کیفری نیروهای مسلح به طور کلی سه حالت قابل بررسی دانسته شده و در هر سه حالت کاستی‌هایی که از منظر عدالت کیفری قابل ملاحظه است بررسی شده است. حالت اول، زمانی است که خودکشی بر اساس اراده کامل و سالم سرباز رخ داده و هیچ‌گونه عمد یا تقصیری از طرف شخصیت حقوقی نیروهای مسلح و فرماندهان و مسئولین سرباز رخ نداده باشد؛ حالت دوم، زمانی است که خودکشی ناشی از تقصیر شخصیت حقوقی باشد و حالت سوم، زمانی است که خودکشی ناشی از تقصیر فرماندهِ مسئول سرباز رخ داده باشد. بررسی هر یک از این حالات و تعیین مسئولیت کیفری شخصیت حقوقی نیروهای مسلح در این حالات مورد اهتمام این مقاله بوده است.