احداث خط راهآهن ایران از سال 1306 شروع و در سال 1317 به پایان رسید و راهآهن شمال و جنوب در ایستگاهی به نام ایستگاه فوزیه (سمیّه کنونی) به هم وصل شد که این محل اتصال با میخ طلایی توسط رضا شاه مشخص گردید. مقررّات عمومی راهآهن شامل 75 ماده و 40 تبصره، قوانین خاص خود را داشته که توسط دیگر دستگاههای قضایی و انتظامی لازمالاجرا بوده و بیتوجهی و تخطی از آنها، جرم بوده و کیفر خاص خود را دارا میباشد. کمیسیون سوانح راهآهن جمهوری اسلامی ایران که به سبب اهمیّت حمل و نقل، ارتش دوم جمهوری اسلامی نیز نام گرفته به علت موقعیت و پیچیدگی های خاص خود، دارای قوانین و مقررات ویژهای میباشد؛ از جمله این که بدون مراجعه به مقام قضایی در صورت بروز هر گونه سانحه یا حادثهی ریلی، جهت کشف علّت و دلایل بروز حادثه، کمیسیون ویژهای به نام کمیسیون سوانح در هر ناحیه راه آهن به وجود میآید که اگر قصور یا تخلفی از سوی مأمورین سیر و حرکت و دیگر مأمورین راهآهن رخ دهد، به وسیله کمیسیون مربوطه تحقیقات لازم و کافی به عمل آمده و با معرفی شخص خاطی به هیأتهای بدوی رسیدگی به تخلفات اداری در مرکز (تهران) پیرامون تخلف ارتکابی تصمیمگیری شده و با استناد به موادِ مقررات عمومی حرکت، مأمورین خاطی به جریمه نقدی، توبیخ کتبی بدون درج در پرونده و یا با درج در پرونده و یا انفصال از خدمت محکوم شده و چنانچه محکوم به رأی صادره معترض باشد، باید در موعد معین یعنی ده روز پس از رویت رأی اعتراض کتبی خود را به مرکز ارسال کرده و سپس رأی قطعی صادر شده و چنانچه مجدداً مأمور خاطی به این رأی هم معترض باشد، میتواند به دیوان عدالت اداری مراجعه و طرح شکایت نماید.
