خانواده به عنوان اولین و مهمترین نهادی که انسان در آن پای نهاده و پلههای تعالی و رشد و تربیت را میگذراند و پس از آن وارد جامعه شده و زندگی مستقلی را شروع می کند، از اهمیت ویژهای برخوردار است. در واقع خانواده کهنترین و مهمترین نهاد انسانی است که در آن پیوندی مقدس ایجاد میگردد. تمایل فطری زن و مرد به یکدیگر و به فرزندان خویش باعث ایجاد این پیوند میگردد. در خانواده است که انسان مفهوم از خودگذشتگی، ایثار و عشق را فراگرفته و سپس وارد گروههای بزرگتر میگردد. افزون بر اینکه خانواده مکتب شایستهای برای اجتماعی کردن انسان است، وسیلهای بسیار مؤثر برای حمایت از او نیز میباشد.
از سویی ازدواج نیز به منزله مهمترین و تنهاترین عامل ایجاد این جامعه کوچک به شیوهای مشروع و قانونمند، از این اهمیت بیبهره نیست.
