گاه ممکن است عمل ارتکابی فرد تأثیری ملموس و قابل رؤیت بر جسم قربانی باقی گذارد؛ این اثر می تواند بریدگی، شکستگی، سوختگی، سوراخ شدن یا پارگی ظاهری اندام بدن مجنی علیه و نظایر آن ها باشد. از سوی دیگر، گاه عمل ارتکابی بدون این که اثر ظاهری بر اندام فرد باقی گذارد با ایجاد ترس، هراس، وحشت، اضطراب و هیجان در وی موجب مرگ یا ورود صدمه بر وی می شود. در این که در حالت اول مرگ یا صدمه ی وارده را می توان به فاعل نسبت داده و وی را، حسب مورد به ارتکاب جنایت عمدی یا غیرعمدی محکوم کرد تردیدی وجود ندارد؛ لیکن سؤالی که در این جا قصد داریم به آن بپردازیم این است که اگر کسی با اعمالی مثل فریاد کشیدن، دادن خبر ناگوار دادن (مثلاً ارسال کردن اعلامیهی دروغین فوت تنها فرزند کسی را برای او ارسال کردن) سلاح کشیدن به روی دیگری بدون شلیک کردن، برانگیختن حیوان درنده به سوی قربانی و یا انفجار صوتی در کنار محل سکونت وی و نظایر آنها موجب مرگ یا صدمه جسمانی (مثلاً سکته قلبی) دیگری شود، آیا وی را می توان به ارتکاب جنایت (اعم از عمدی یا غیرعمدی) محکوم کرد یا این که محکومیت به این جنایات مستلزم مادی بودن اعمال ارتکابی از سوی مرتکب می باشد.
