امروزه پیشگیری از وقوع جرم، محور اصلی مطالعات و بحث‌های صاحبنظران در علوم جنایی و‌ یکی از مهمترین اهداف‌ یک سیاست جنایی کارآمد است. در ‌یک تقسیم‌بندی مرسوم، جرم‌شناسان روش‌های پیشگیری را به پیشگیری اصلاحی (اجتماعی) (صفاری، ش 4ـ33، ص 280) و پیشگیری وضعی (موقعیت مدار) تقسیم می‌کنند.در پیشگیری وضعی با اتخاذ تدابیری که بر موقعیت‌های محیطی و زمینه ساز جرم تأثیر می‌گذارد، سعی می‌شود قصد و اراده مجرم بی‌اثر گردد (رایجیان اصلی، ش 48، ص 156) در واقع در پیشگیری وضعی بدون پرداختن به بزهکار و با اتکا به آماج جرم سعی در بالابردن امنیت آماج جرم و سخت کردن دستیابی به آن و بالابردن هزینه ارتکاب جرم می‌شود. به همین جهت، شاید بهتر باشد پیشگیری وضعی را از جمله راه‌های پیشگیری از بزه‌دیدگی بدانیم تا پیشگیری از بزهکاری. اگرچه بزه‌دیدگی نتیجه بلافصل بزهکاری است و پیشگیری از بزهکاری، پیشگیری از بزه‌دیدگی و حمایت از بزه دیدگان بالقوه را نیز به دنبال خواهد داشت.