بدیهی است که جامعه انسانی نیازمند مدیریت صحیح فردی و اجتماعی در مسئله استفاده از منابع می باشد. مصارف باید با هدف جلوگیری از هدر رفتن اموال فردی و اجتماعی کنترل گردد. بنابراین لازم است اهرم های این نظارت در بستر مباحث اسلامی به دقت بررسی گردند. دو گناه اسراف و تبذیر عناوینی هستند که تاکنون مورد بحث و نظر فقها و علمای اخلاق بوده اند. هدف نهایی در این مقاله این است که بایدها و نبایدهای مربوط به مصرف و چگونگی آن را با عنایت به دو مفهوم اسراف و تبذیر در فقه امامیه واکاوی نموده و به معرفی مفهوم اسراف در احکام فقهی بپردازد. از دستاوردهای نوشتارحاضر که با به کارگیری روش استقرایی در آثار فقهی فقهای امامیه بدست آمده عبارت است از: بیان معانی مختلف اسراف و نیز تبیین کلیه احکام فقهی در ابواب گوناگون که حکم حرمت اسراف و تبذیر در آن احکام یا به عنوان ملاک حکم مطرح گشته و یا در قالب شرایط برخی احکام جایی را به خود اختصاص داده است. بنابراین با این بررسی در پی یافتن پاسخ سؤالاتی هستیم که مهمترین آن سؤالات عبارتند از: 1_ فقها در احکام فقهی چگونه حرمت اسراف را با مسائل گوناگون در ابواب فقهی پیوند داده اند؟، 2_ معانی مختلف اسراف از نظر ایشان چیست؟