یکی از اعمالی که بقاء نوع انسان و بقا اجتماع را به همراه دارد، یاریرساندن انسانها به یکدیگر به هنگام ضرورت است. عمل یاریرساندن به دیگری به خصوص هنگامی که جان یک انسان در خطر است از اهمیت والایی برخوردار است .رشادتها و از خود گذشتگیهای انسانها در قبال یکدیگر به خصوص در هنگام جنگها، مصایب طبیعی و بیماریهای فراگیر چیزی نیست که تاریخ بتواند آن را فراموش کند و یاریرساندن به دیگری و کمک به هم نوع، به ویژه زمانی که جان کسی در خطر قرار دارد تنها یک تکلیف اخلاقی برخاسته از ندای وجدان نیست، بلکه موضوع مهمی برای بقا اجتماع است که علم حقوق آن را مد نظر قرار داده است، مکاتب فلسفی مختلف راجع به آن اظهار عقیده کردهاند، مذاهب و آموزههای ادیان مختلف در مورد آن تکالیفی دینی و اخلاقی برای پیروان خود قرار دادهاند. هدف این مقاله بررسی مسؤولیت ناشی از ترک یاریرساندن به دیگری در حقوق ایران است. این مقاله درصدد پاسخگویی به این سؤال است که آیا کمکرساندن به دیگری الزام آور است؟ و در صورت مثبت بودن ضمانت اجرای مدنی آن چیست.
