مجرم قبل از ارتکاب جرم، نقشه آن را در ذهن حود طراحی می‌کند و زمانی که تصمیم قطعی گرفت، مقدمات آن را فراهم می‌سازد؛ پس از تهیه مقدمات، شروع به رفتار فیزیکی جرم می‌کند تا به نتیجه مجرمانه دست یابد. اصل بر آن است که تفکر در باره جرم وتهیه مقدمات آن، جرم محسوب نمی‌شود. شروع به جرم نیز در همه موارد، مجازات ندارد، بلکه فقط در جرایم مهم قابل مجازات است، بنابراین جرمی که منتهی به نتیجه شود، قابل تعقیب است. در این هنگام بحث «جرم محال» مطرح می‌شود که در قوانین برخی کشورها مشمول حکم شروع به جرم قرار داده شده است قوانین ایران سخنی از جرم محال به میان نیاورده‌ است، و پیرامون مصادیق جرم محال ابهام و تردید است؛ از جمله آن که آیا جرم محال را می‌توان از مصادیق شروع به جرم دانست؟ در این نوشتار سعی بر آن است تا به این پرسش، پاسخ داده شود و این بحث در نظام‌های حقوقی که جرم محال را در قوانین خود نگنجانده‌اند نیز ضروری است؛ زیرا اگر جرم محال، مصداق شروع به جرم باشد، معلوم می‌شود که قانونگذار آن را به قواعد شروع به جرم واگذار کرده است.