رهن، عقدی است که به موجب آن، مدیون مالی را برای وثیقه دین به دین می‌دهد. و به موجب آن، مال مدیون و ثیقه طلب قرار می‌گیرد. مهم‌ترین ویژگی‌های عقد رهن، تبعی بودن و لازم بودن آن است و مال مرهون باید مالیت داشته و دارای منفعت عقلایی و مشروع باشد. تا قبل از تصویب قانون ثبت، مقررات عقد رهن در قانون مدنی درج شده بود، اما با تصویب این قانون، تحولاتی در این زمینه ایجاد شد که لازم است با توجه به این تحولات و نیازهای روز، به بازنگری دیدگاه‌های قانون مدنی که برگرفته از نظر مشهور فقها است، در این زمینه بپردازیم. مهم‌ترین مثال در خصوص این ضرورت، لزوم اخذ اذن مرتهن برای به رهن‌گذاردن مازاد ارزش ملک است که امروزه در ارتباط مردم به عنوان راهن و بانک‌ها به عنوان مرتهن مشکلاتی را پدید آورده است و مثال دیگر افراز ملک مرهونه بدون اذن مرتهن است که نظر قضات نیز بر عدم امکان آن است، اگر چه نظر مخالف وجود دارد.