درحقوق اسلامی اصل در تعهدات، صحت و لزوم تعهد است. متعهد بایستی به تعهد خود وفا کند و هیچ گاه نمی­تواند بی جهت آن را فسخ کند. برای صحت و لزوم عقد معروف­ترین دلیلی که می‌توان به آن استناد کرد اولین آیه از سوره مائده «اوُفوا بالْعُقُود» است. بدیهی است که «العقود» مطلق تعهدات را در برمی‌گیرد نه این­که به عقد خاصی تعلق داشته باشد. بنابراین، همه­ی تعهدات حتی تعهدات ضمن عقد، تعهدات یک طرفه (ایقاع) را شامل می‌شود. در حقوق اسلامی تعهدات به دو دسته تقسیم گردیده­اند:
نخست: تعهدات ابتدایی
تعهدات مستقیمی هستند که غالباً دارای عنوان خاص و از لحاظ صیغه و شرایط، شکل مخصوص به خود هستند. اکثر این تعهدات شامل بیع، اجاره، صلح، هبه و سایر عقود مندرج در قانون مدنی هستند.
دوم: تعهدات ضمنی
تعهدات غیر مستقیمی هستند که منحصراً ضمن تعهدات ابتدایی واقع شده و معمولاً تحت عنوان شرط مورد بحث فقهاء قرار می­گیرند. این­گونه تعهدات دارای انشاء مستقل نبوده و پیوسته ضمن عقد انشاء می­شوند که به آن­ها شروط ضمن عقد می­گویند.