مبحث اوّل :  سلاح
    سلاح در لغت به معنی آلت جنگ و هر آلتی که در جنگ بکار برود آورده شده است .¹
بنابراین از نظر لغوی هر نوع آلات اعم از اسلحه سرد و یا گرم که در جنگ و درگیری بکار
 می رود در معنای سلاح استعمال گردیده است . در اصطلاح حقوقی سلاح عبارت است از آلات و ادوات جنگی برنده ، سوراخ کننده یا له کننده ؛ سلاح از لحاظ لغوی بر دو قسم است :
 1- سلاح بالطبع مانند تفنگ ، شمشیر و مانند اینها که هدف اوّلی از ساختن آنها این است که در نظر عرف به عنوان اسلحه بکار رود . به عبارت دیگر در جنگ و نزاع از آنها استفاده گردد .    2- سلاح بالقصد ، مانند تیغ ژیلت و چکش ویا تکه آهنی که انسان آنرا در مواردی به طور استثناء به جای سلاح معمولی و متعارف بکار می برد با اینکه عرفاْ اختصاص به کاری که سلاح به آن اختصاص داده می شود ، داده نشده است .²
   ملاحظه می شود که از نظر حقوقی بسته به موقعیتی که سلاح بکاربرده می شود ممکن است مفهوم سلاح نیز تغییر نماید . به عبارت دیگر برخی ابزار و وسایل ذاتاً و به طور جوهری به عنوان سلاح بکار برده شده در جنگ ، ساخته می شوند مانند تفنگ ، امّا اگر ابزاری فاقد چنین وصفی باشند منتهی به اقتضای موقعیت به عنوان سلاح بکار گرفته شوند به آنها نیز سلاح اطلاق می شود ، لیکن به واسطه قصدی که در کاربرد اینگونه ابزار وجود دارد ؛ یعنی این قصد فرد بکارگیرنده است که مفهوم سلاح را بر این ابزار بکارگرفته شده بار می کند نه ذات آن ابزار؛ بنابراین اگر شخص در درگیری با عصا یا بیل و یا امثال آن به دیگری و یا دیگران حمله نماید آیا اطلاق سلاح بر آن وسیله جایز است ؟ این موضوع در فقه نیز مورد توجه قرار گرفته که به آن اشاره خواهد شد .