میراث فرهنگی یک کشور، مبین هویت فرهنگی، تاریخی و مذهبی آن ملت میباشد و این امر ضرورت حفاظت وحمایت همه جانبه از این میراث را روشن میسازد. با وجود این، ماده 727 قانون مجازات اسلامی، جرایم علیه آثار فرهنگی و تاریخی را در زمره جرایم قابل گذشت احصاء نموده است که با مفهوم جرایم حقالناسی و مفهوم سنتی جرایم قابل گذشت مغایر است. از طرفی باتوجه به تاکید قانون اساسی بر ضرورت حفظ نفایس ملی و الحاق ایران به کنوانسیونهای بینالمللی در ارتباط با حفاظت از میراث فرهنگی و مصلحت عمومی و اجتماعیِ نهفته در این میراث، مقنن باید درجهت اصلاح این ماده برآمده و جرایم علیه میراث فرهنگی و تاریخی را غیر قابل گذشت اعلام کند.
