قسمت اول
قانون نحوه رسیدگی به تخلفات و اخذ جرائم رانندگی مصوب30/3/1350 با اصلاحات بعدی، لایحه قانون راجع به مجازات متخلفین از اجرای مقررات طرح جدید ترافیک (مرحله سوم) مصوب17/3/1359 شورای انقلاب ، قانون تشدید مجازات موتورسیکلت سواران متخلف مصوب 24/3/1356 ، لایحه قانونی نحوه نقل و انتقال وسائل نقلیه موتوری مصوب 25/4/1359 شورای انقلاب، مواد (32) و (53) قانون وصول برخی از درامدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب 28/12/1373 با اصلاحات بعدی، قانون استفاده اجباری از کمربند ایمنی و کلاه ایمنی مصوب 26/11/1376، ماده( 18) قانون تنظیم بخشی از تور مالی دولت مصوب 27/11/1380 به استثنای بند (5) با تصویب قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی مصوب 8/12/1389 مجلس شورای اسلامی جمهوری اسلامی ایران و تائید 24/12/1389 شورای نگهبان لغو و در 35 ماده و 32 تبصره تجمیع و در تاریخ 24/1/1390 قانون مذکور از سوی ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران جهت اجرا به وزارت کشور و وزارت راه و ترابری ابلاغ و در روزنامه رسمی شماره8861 مورخ 24/1/90 درج و مطابق ماده 2 قانون مدنی 15 روز پس از انتشار در سراسر کشور لازم الاجرا شده است. با نگاهی علمی و کاربردی در متن قانون مذکور محاسن و معایب و  نواقصی مشهود است. پس از گذشت 40 سال از تاریخ تصویب قانون نحوه رسیدگی به تخلفات و اخذ جرائم رانندگی ( مصوب 30/3/1350 ) و با توجه به اهمیت موضوع توقع و انتظار بیشتری از قانونگذار وجود داشته تا با در نظر گرفتن جمیع جهات بالاخص معایب و نواقص قوانین مرتبط قبلی، قانونی را تصویب نماید تا حداقل در 40 سال آینده نیاز به تجدیدنظر و یا لغو نداشته باشد. در این شماره جهت آشنایی بیشتر مخاطبین و رعایت اختصار در کلام و محدودیت‌ها فقط متن 35 ماده و 32 تبصره قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی مصوب اسفند 1389 ذیلا درج و در شماره‌های بعدی بتدریج به تحلیل آن پرداخته خواهد شد.