وکالت بعنوان یک نهاد حقوقی قدیمی دارای سابقه تاریخی بسیار طولانی است . بطوریکه نمی‌توان آنرا در نقطه خاصی از تاریخ بشر متوقف کرد. ولی در این میان تاریخ پیدایش وکالت دادگستری را از روزی می‌توان دانست که دیگر اختلافات مردم با زور و قدرت حل و فصل نمی‌گردید وبرای رفع اختلافات قاضی تعیین و وجود وکیل در کنار قاضی ضرورت یافت.
آغاز حرفه‌ای بنام وکالت در ایران به امپراطوری های قدیم ایران بر می‌گردد بطوریکه افرادی بنام دادگو وجود داشته‌اند. این حرفه در ایران ، از ایران باستان تاکنون متداول بوده و بعد از اسلام در قالب ضوابط شرعی وکالت شکل گرفته است.
سابقه وکالت در حقوق ایران به نود سال پیش بر می‌گردد. پیش از انقلاب مشروطیت ، کسانی بدون مقید بودن به ضوابط و تشریفات و قوانین خاص در دادگاههای شرعی اشتغال داشتند. تا اینکه در سال 1289شمسی اولین فرمان وزارت عدلیه درباره وکلاء جهت شرکت در آزمون و اخذ گواهینامه صادر گردید.
سیر تحول قوانین و مقررات مربوط به این حرفه در ایران از وابستگی کامل به وزارت دادگستری روبه استقلال بوده است . این استقلال از سال 1309 شمسی شروع ودر سال 1331 با امضای لایحه استقلال کانون وکلاء توسط نخست وزیری وقت (دکتر محمد مصدق) کامل و در سال 1358 بعلت تغییر نظام سیاسی و جنگ ایران با عراق منحل تا اینکه از سال 1376 شمسی بار دیگر فعالیت مستقل کانون آغاز و تا به امروز با 12 کانون مستقل در مراکز استانها ادامه دارد.