رژیم تحریم سازمان ملل متحد یکی از مهمترین ضمانتهای اجرایی تصمیمات شورای امنیت است. هرگاه شورای امنیت درجهت مسؤولیت اولیهی خود، یعنی حفظ صلح و امنیت بینالمللی به منظور تحدید و کنترل اختلافات و خصومتها، مبادرت به اعمال تحریم نماید، بر مبنای مادهی 25 برای تمامی کشورهای عضو سازمان ملل جنبهی الزامآور دارد؛ هر چند صرف اعمال تحریم نمیتواند بر طرف کنندهی علل و موانع اصلی و عمدهی مسائل و مشکلات باشد و در مواقعی، به مثابه مسکّنی موقتی برای یک بیماری مزمن است که به موقع خود عود خواهد کرد. هدف نوشتار حاضر بررسی کارآیی رژیم تحریم شورای امنیت علیه برنامهی هستهای جمهوری اسلامی ایران است. تلاشهای مستمر و پافشاری ایران جهت استفاده از تکنولوژی صلحآمیز، هستهای، باعث تقابل این کشور با قدرتهای بزرگ هستهای و در نهایت ارجاع پروندهی هستهای ایران از شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی به شورای امنیت گردیده است. در این نوشتار کارآیی رژیم تحریم در سه بخش دستهبندی و مورد بررسی قرار گرفته است: آثار حقوقی؛ آثار اقتصادی و آثار سیاسی - امنیتی. به نظر میرسد رژیم تحریم شورای امنیت از کارآیی لازم برخوردار بوده و توانسته است روند برنامهی هستهای ایران را کُند کند، ولی در مقطع زمانی کنونی، تغییری در سیاستهای هستهای ایران ایجاد نکرده است.
