حق والدین بر تربیت کودک از حقوق به رسمیت شناخته شده در فقه امامیه، قوانین ایران و اسناد بین‌المللی است. گستره‌ی اعمال این حق نیز مانند بسیاری از حقوق انسانی مطلق نیست و محدودیت‌هایی بر آن وارد می‌شود. این محدودیت‌ها ناشی از تزاحم حق والدین بر تربیت کودک با بعضی از حقوق جسمانی و معنوی کودک است. در این نوشتار ابتدا مبانی حق والدین بر تربیت کودک از منظر فقه امامیه بررسی می‌شود. سپس به بررسی این حق در حقوق داخلی ایران و اسناد بین‌المللی می‌پردازیم و پس از آن مهم‌ترین اقسام محدودیت‌های وارد بر حق والدین بر تربیت کودک را در این سه حوزه بررسی می نماییم. این محدودیت‌ها به دو دسته‌ی اصلی شامل محدودیت‌های ناشی از تزاحم با حقوق جسمانی کودک و محدودیت‌های ناشی از تزاحم با حقوق معنوی کودک تقسیم شده است. تنبیه بدنی کودک ذیل دسته‌ی نخست و مباحثی چون حق کودک بر حریم خصوصی و آزادی بیان و عقیده ذیل دسته‌ی دوم مورد مطالعه قرار گرفته است. مواردی چون تنبیه بدنی به عنوان محدوده‌ی حق والدین بر تربیت کودک، در نظام حقوقی ایران و اسناد بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته است، اما به رغم توجه اسناد بین‌المللی به مواردی چون حریم خصوصی و آزادی بیان، موضع نظام حقوقی ایران در این زمینه به روشنی تبیین نشده است.