یکی از اصول اساسی حقوق بینالملل معاصر، تحریم جنگ ومنع توسل به زور است، اما قاعدهی تحریم جنگ، به خوبی قابلیت اجرایی نیافته و لذا کشورها به دلیل شکست در اجرای کامل و موثر قاعدهی عدم توسل به زور، تمامی تلاش خود را در جهت تدوین قواعد حقوقی ناظر بر جنگها به کار بستهاند. معاهدات محدود کنندهی تسلیحات، به خصوص تسلیحات کشتار جمعی با اثر مخرب از جایگاه مهمی در حصوص جنگ برخوردار است. بررسی معاهدات محدود کنندهی تسلیحات و روشن نمودن نقاط قوت و ضعف آنها، میتواند دولتها را به جنگ انسانی ملتزم نماید؛ چرا که مطابق حقوق بشردوستانه و کنوانسیونهای لاهه (1899 و 1907) و نیز مادهی 35 پروتکل اول الحاقی به کنوانسیونهای چهارگانهی ژنو، حق دولتهای متخاصم در اتخاذ ابزارها و روشهای آسیب رسانی به دشمن، نامحدود نمیباشد.
