امروزه تجارت بین‌المللی بیش از هر زمان دیگر نیازمند اطمینان خاطر متعاقدین از انجام تعهداتی است که قصد انعقاد آن را دارند. در این صورت، مبادلات بازرگانی از سرعت و امنیت برخوردار شده و رغبت به انعقاد قراردادهای بین‌المللی افزایش می‌یابد. یکی از موارد اطمینان این است که شخصِ موجب، وقتی قصد انجام یک عمل حقوقی را کرده و آن را اعلان می‌کند، به تعهد خود پای‌بند باشد. از این حیث ایجاب را بر دو قسم تقسیم می‌شود: حالت نخست آن است که شخص خود را صریحاً یا ضمنا متعهد به انجام تعهد خود ‌کند؛ و دوم این‌که الزامی را برای خود به وجود نمی‌آورد. در صورت اخیر این پرسش مطرح می‌شود که آیا شخص موجب می‌تواند از تعهد خود عدول نماید. عدول از ایجاب به معنای آن است که موجب بتواند به صرف اراده‌ی خویش، وجود اعتباری آن را از بین ببرد، بدون آن که پدیده‌ای قانونی یا قراردادی مانع از آن شود. عدول از ایجاب‌های ساده در اکثریت نظام‌های حقوقی مورد پذیرش قرار گرفته است، اما امکان عدول از ایجاب‌های الزام آور به شدت مورد اختلاف است. مقاله‌ی حاضر با هدف رفع ابهامات موجود، ماهیت حقوقی عدول از ایجاب را در حقوق ایران، کنوانسیون وین و اصول قرارداهای تجاری بین‌المللی بررسی کرده است.