قسمت اول
به موازات پیشرفت علوم و فنون، جنگ‌ها و مخاصمات نیز گسترده‌تر و مدرن‌تر گردیده است؛ به طوری که می‌توان ادعا نمود که برخی از پیشرفت‌های علمی و تکنیکی امروز علیه انسان و در جهت از بین بردن اوست. وجود سلاح‌های سبک و سنگین پیشرفته و سهل‌الوصول، سلاح‌های بیولوژیک، شیمیایی، لیزری و مین‌های ضد نفر، همگی در جهت  نابودی انسان و نادیده انگاشتن کرامت ذاتی او است و این خطر بالقوه همواره در کمین انسان‌هاست. یکی از اصول اساسی حقوق بین‌الملل معاصر، تحریم جنگ و منع توسل به زور است. از آنجا که جنگ وضعیتی توأم با هراس و خشونت است، حقوق بشردوستانه در صدد تلطیف و کاهش بخشی از این اوصاف می­باشد. کنوانسیون‌های چهارگانه‌ی ژنو 1949 و پروتکل‌های الحاقی 1977 را می‌توان ثمره‌ی تاریخ بشریت در دست‌یابی به حمایت از انسان و اموال وی و تلطیف آثار جنگ دانست. اندیشه‌ی تدوین حقوق بین‌الملل جنگ و درخواست برای انسانی کردن جنگ از طریق متعادل ساختن «ضرورت نظامی» و به کارگیری اصولی مانند «تمایز و تناسب»، اصل محدودیت و اصل حسن نیت، همگی مؤید این مطلب است. از سوی دیگر، اصول بنیادین حقوق جنگ، به طور برابر در جنگ‌های زمینی، دریایی و هوایی به کار برده می‌شود، حقوق طرفینِ در حال جنگ برای استفاده از هر روشی که به شکست دشمن منجر می‌شود، نامحدود نیست.