چکیده: قراردادهای پیمانکاری از جمله قراردادهایی به شمار می‌روند که در آنها دو طرف قرارداد با یکدیگر در مدت زمان طولانی‌تری در ارتباط هستند به همین جهت ممکن است متعهدله در گذر زمان با امتناع متعهد از انجام تعهدات اصلی ناشی از قرارداد پیمانکاری روبرو شود. حقوقدانان غالباً تفکیکی بین قرارداد پیمانکاری و سایر قراردادها قائل نمی‌شوند و به طور کلی معتقدند در چنین حالتی متعهدله حق فسخ قرارداد را ندارد و باید به دادگاه برای الزام متعهد رجوع نماید. اما با توجه به مشکلاتی که در این صورت برای متعهدله در جریان رجوع به دادگاه و الزام متعهد متخلف به وجود خواهد آمدو با توجه به اینکه ممکن است در جریان رجوع به دادگاه و الزام متعهد، وقت، انرژی و سرمایه زیادی از متعهدله تلف گردد و با توجه به سکوت قانون مدنی در این خصوص می‌‌توان با رجوع به منابع فقهی و با استنباط از قواعد عمومی قراردادها و قاعده لاضرر در چنین حالتی به متعهدله حق فسخ قرارداد را اعطاء نمود.