در حقوق ایران، در بعضی از جرایم مستوجب حد و جرایم ضد عفت و اخلاق عمومی تعریف جامع و کامل از جرم صورت نگرفته است. با این وجود قواعدی برای جبران زیان بزهدیدگان وضع شده است. قربانی جرم جنسی، علاوه بر احساس شرم و گناه و عدم بازگوکردن مشکل خود برای دیگران، باید بیگناهی خود را هم ثابت کند. دختری که مورد تعرض جنسی قرار گرفته و در نتیجه بکارت خود را از دست میدهد، علاوه بر عوارض جسمی دچار تألمات شدید روحی شده، در تنگنا قرار میگیرد و شاید تا آخر عمر نتواند ازدواج کند. هدف اصلی پژوهش این است که جبران خسارت به چنین فردی به چه نحو باید انجام پذیرد تا از عوارض بعدی جلوگیری شود؟ مهرالمثل و ارشالبکاره به عنوان دو رکن جبران خسارت در جرم زنا با توجه به قاعده بغی در شرع مقدس اسلام پذیرفته شده است. در این مقاله، با استناد به آیات و روایات و قوانین ایران و همچنین در نظر گرفتن عدالت و انصاف قضایی به این نتیجه خواهیم رسید که ماهیت فقهی و حقوقی مهرالمثل انتفاع از بضع بوده و سقف آن میتواند از دیه زن بیشتر باشد. همچنین اشاره خواهیم کرد که ارشالبکاره فقط به دختر باکرهای که به عنف یا حیله ازاله بکارت شده باشد تعلق خواهد گرفت. ضمن اینکه با بررسی نظرات حقوقدانان و آراء صادره از محاکم به این سوال پاسخ داده خواهد شد که اساساً ضابطه جبران خسارت برای دختری که مورد تعرض جنسی قرار گرفته است، چگونه و به چه صورتی میباشد.
