یکی از بارزترین مشکلات سازمان­ها، وجود افراد ناسازگار و ناراضی، در محیط­های خدمتی است. این­گونه افراد نسبت به هنجارهای سازمانی بی­اعتنا هستند و برنامه­های اداره متبوع را مخدوش می­کنند. نیروهای مسلح که یکی از مهمترین سازمان‌های داخلی کشور محسوب می‌شود، بعضاً شاهد وجود چنین افرادی در بین کارکنان وظیفه تحت­امر خود هستند. بر این اساس،  عدم تطابق رفتار کارکنان وظیفه با هنجارهای محیط­ خدمتی و عدم نظارت بر کنترل این گونه رفتارها، احتمال ارتکاب بزه از سوی آنان متصور است، بنابراین در این مطلب سعی بر‌آن شده است که علت ناسازگاری کارکنان وظیفه مشخص شود. هنگامی که مشمولان خدمت سربازی به پادگان اعزام می­شوند، در برابر وضعیت‌ جدید، رویکرد‌های متفاوتی از خود نشان می‌دهند. عده‌ای هنجارهای سازمانی را به راحتی پذیرفته و خود را با آن تطبیق می‌دهند، ولی تعدادی دیگر، بنابر دلایل متعدد، از قوانین سازمانی، تبعیت لازم را ندارند و به عنوان فرد ناسازگار شناخته می‌شوند، این گروه با توجه به  وضعیت شخصیتی، روانی و خانوادگی  نمی‌توانند خود را با هنجارهای خدمتی وفق دهند و عمدتاً اقدام به غیبت، پرخاشگری، تمارض و برهم زدن نظم می­زنند و یا در سطح بالاتری، مرتکب جرایمی مانند ترک پست، تخریب، لغو دستور مافوق و نهایتاً اقدام به فرار از خدمت می­نمایند. 
 وجود دو عامل بر ناسازگاری سربازان وظیفه موثر است:
1- عوامل درون سازمانی؛ مانند امکانات یگان، ارتباط سرباز با فرماند‌‌هان و سایر سربازان، نحوه‌ی تکریم سربازان وظیفه، نوع آموزش، سختی شغل و....
2- عوامل برون سازمانی؛ مانند مشکلات خانوادگی، اقتصادی، مسائل فرهنگی، عوامل روانی و....
 با توجه به این­که مسئولیت تغییرات عوامل برون سازمانی از عهده­ی یگان خدمتی خارج است، فرماندهان یگان‌ها بایستی تمام تلاش خود را برای رفع مشکلات درون سازمانی کارکنان وظیفه نمایند. که در این مبحث به چهار موضوع اساسی اشاره می­شود.