نیت فرار از خدمت، میل ارادی افراد برای پایان دادن به همکاری در یک سازمان است. با آن‌که این نیت ممکن است هیچ‌گاه عملی نشود، لیکن امکان دارد که این نیت تاثیر خود را در قالب‌هایی چون غیبت، اهمال، ایراد خسارت، و مانند این‌ها نشان دهد. یکی از راه‌های جلوگیری از ترک خدمت و پیامدهای آن، شناسایی و برطرف نمودن عواملی است که در تحریک نیت‌های فرار از خدمت افراد نقش دارند. سازمان‌های معاصر، سرمایه زیادی را در قالب استخدام، آموزش، توسعه و پیشرفت و نگهداری بر روی کارکنان خود صرف می‌کنند. از این رو مدیران باید همواره، با تمامی هزینه‌های احتمالی، ترک خدمت کارکنان را به حداقل برسانند. ترک خدمت کارکنان هزینه‌های مستقیم و غیر مستقیم برای سازمان‌ها به همراه دارد که علاوه بر هدر دادن هزینه‌های مالی و آموزش‌های صورت گرفته، باعث کاهش وجدان کاری، تحمیل فشار بر سایر کارکنان در سازمان‌های مرتبط با امنیت ملی از جمله نیروهای مسلح موجب تضعیف قدرت سخت و قدرت نرم است که خود می‌تواند در بحث حفظ امنیت ملی بسیار مؤثر واقع گردد. حفظ سرمایه انسانی و ایجاد تعهد خدمتی در کارکنان وظیفه عمومی در این سازمان‌ها اهمیت دوچندان دارد یکی از راه‌های حفظ سرمایه انسانی، شناسایی عواملی است که کارکنان را به فرار از خدمت ترغیب می‌کند. پیش‌بینی نیت ترک خدمت از روی برخی محرک‌های اثرگذار و تقویت مثبت این محرک‌ها نه تنها از شکل‌گیری نیت فرار از خدمت جلوگیری کرده بلکه نیت ماندن و ارتقای بهره وری را نیز در کارکنان وظیفه شعله‌ور می‌سازد.
در این مبحث به معرفی اجمالی برخی از محرک‌های فرار از خدمت به واسطه‌ی مرور ادبیات نظری پنج متغیر:1- نقض قرارداد روان شناختی 2-حمایت سازمانی ادراک شده 3-عدالت سازمانی 4-رضایت شغلی  5- تعهد سازمانی که از زاویه تئوری نگرش(عنصر شناختی و احساسی) و از زاویه تئوری مبادله اجتماعی که ناظر  به نیت فرار از خدمت می‌باشند، پرداخته می‌گردد.